14 listopada 2018r. Imieniny: Rogera, Serafina, Agaty
Gospodarz strony: Andrzej Dobrowolski     
 
 
 
 
   Starsze teksty
 
Hierarchizacja przestrzeni - Język wzorców,c.d.

 

 

http://www.czasgarwolina.plPrzedstawiamy jeden z ostatnich fragmentów Języka wzorców, tym razem zaczerpnięty z rozdziału dotyczącego otoczenia budynku: ogrodu, parku, przestworzy pól, łąk, lasów, nieba. Zawiera on podpowiedzi co do wykorzystania możliwości wygospodarowania w otoczeniu dwóch stref sąsiedztwa, które pięknie  h i e r a r c h i z u j ą  w kosmosie nasze miejsce. Niestety rady Christophera Alexandra nie są oczywistością dla gospodarzy małych i wielkich spraw Garwolina – nieliczne szerokie przestrzenie istniejące od średniowiecza i zaplanowane w Mieście po wojnie są zabudowywane by „przestrzeń w uzbrojonym terenie nie marnowała się” i by „zrobić coś na tym pustym podwórzu”. Jakby otwarte widoki w sąsiedztwie sprawiały ból.   Ale gdzieniegdzie wyrosły wzorowe domy i gmachy.

Andrzej Dobrowolski

 

Hierarchia przestrzeni otwartej

 

             ...charakter głównych przestrzeni zewnętrznych znajdujących się wokół bu­dynków określają w książce Język wzorców wzorce: naprawa działki, przestrzeń zewnętrzna otwarta na południe oraz pozytywowa przestrzeń zewnętrzna. Możesz je jednak udoskonalić i wzbogacić ich charakter - postaraj się, żeby z każdej z tych przestrzeni widać było inną, większą i aby wszystkie razem, współdziałając, tworzyły układ hierarchiczny.

              Na zewnątrz, poza budynkami, ludzie zawsze szukają takich miejsc, gdzie będą osłonięci od tyłu, mając widok na szerszą prze­strzeń, poza obszar, który znajduje się bezpośrednio przed nimi.

             Krótko mówiąc, ludzie nie siadają twarzą do muru z cegły - ustawiają się tak, żeby mieć jakiś widok, lub kierują się w stronę czegoś w oddali, co jest namiastką widoku.

            Oprócz tego prostego stwierdzenia właściwie nie sformułowano żad­nych reguł dotyczących sposobu zajmowania przez ludzi miejsca w prze­strzeni. Stwierdzenie to wyraźnie odnosi się do przestrzeni, w których lu­dzie mogą się dobrze czuć. Każde miejsce, w którym ludzie czują się dobrze, ma: bezpieczne zaplecze, i widok na szerszą, otwartą przestrzeń.

          Aby zrozumieć implikacje tego wzorca, przeanalizujmy najpierw trzy główne przypadki, w których ma on zastosowanie.

http://www.czasgarwolina.pl          W wypadku najmniejszych przestrzeni zewnętrznych, jakimi są prywat­ne ogrody, wzorzec ten sugeruje, żeby któryś kąt urządzić jako zaplecze - miejsce, gdzie można usiąść i skąd widać ogród. Jeśli się go dobrze urządzi, ten kąt będzie przytulny, bez wywoływania uczucia klaustrofobii.

          Nieco większą skalę ma połączenie tarasu lub jakiegoś innehttp://www.czasgarwolina.plgo pomiesz­czenia zewnętrznego z większą przestrzenią otwartą, na przykład z ulicą czy placem. Najpopularniejszą formą wzorca w tej skali jest frontowy taras przed domem, który tworzy wyraźne zamknięcie i zaplecze oddzielone od publicznej ulicy.

 http://www.czasgarwolina.pl        W największej skali wzorzec ten mówi o otwieraniu placów publicznych i przestrzeni zielonych z jednej strony na szeroką perspektywę. W tej skali sam plac działa jak rodzaj zaplecza, miejsce, które można zająć i skąd moż­na spoglądać na bardziej rozległą przestrzeń.

 

        Dlatego:

 

        Niezależnie od tego, jaką przestrzeń kształtujesz: ogród, ta­ras, ulicę, park, publiczne pomieszczenie zewnętrzne, dziedzi­niec - zawsze pamiętaj o dwóch rzeczach. Po pierwsze, zrób przynajmniej jeden mniejszy obszar, który będzie się otwierał na nią i będzie dla niej naturalnym zapleczem. Po drugie, umieść ją i jej otwarcia tak, żeby rozpościerał się z niej widok na przy­najmniej jedną, większą przestrzeń.

        http://www.czasgarwolina.plDzięki temu każda przestrzeń zewnętrzna będzie miała natu­ralne zaplecze i wszyscy, którzy zajmą tam naturalną pozycję ple­cami do tego zaplecza, będą mieli jakiś większy, odległy widok. /…/ Zadbaj o to, żeby każdy element tej hierarchii był tak zaaranżowany, by ludzie mogli się w nim wygodnie usadowić, kierując wzrok w stronę kolejnej, większej przestrzeni...

 

           Red. Christopher Alexander

.