Leon XIV myśli jak socjalista

paź 15, 2026

 Strona Fronda.pl relacjonuje: „Papież Leon XIV napisał na swoim oficjalnym koncie w serwisie X, że Kościół katolicki uważa karę śmierci za niedopuszczalną. „Kara śmierci jest niedopuszczalna, ponieważ godzi w nienaruszalność i godność osoby ludzkiej. Dobro wspólne może być chronione, a wymogi sprawiedliwości mogą zostać zachowane bez uciekania się do kary śmierci.” – napisał Ojciec Święty.

 We wpisie opublikowanym w sobotę 10 października 2026 r., w Światowym Dniu Sprzeciwu wobec Kary Śmierci Leon XIV pisze także: „Opracowano skuteczne systemy pozbawienia wolności, które chronią obywateli, a jednocześnie nie odbierają winnym całkowicie możliwości poprawy i odkupienia.”

 Wypowiedź opublikowana na stronie papieża oparta jest na narracji socjalistycznej i skrytym między wierszami uznaniu za absolut społeczeństwa.

 Kościół rzymski pod rządami 265 papieży (O, to jest Kościół!) idąc za opisem ukrzyżowania z Ewangelii św. Łukasza gdzie Dobry Łotr określa swoją karę śmierci jako sprawiedliwą i zostaje za to nagrodzony zbawieniem, uznał karę śmierci za dopuszczalną.

 

 Do katechizmu odwrotną tezę wpisał dopiero Franciszek. (Ten Franciszek, który w Nowym Jorku Rockefellerów i Rothschildów – którzy zorganizowali rewolucje komunistyczne w świecie – powiedział „Tak, jestem komunistą!” składając im w ten sposób hołd lenny). Ponieważ Kościół głosi prawdy wieczne jak tabliczka mnożenia i prawa logiki, to znaczy że albo dawniej Kościół całkiem mylił się; albo, że Franciszek wpisał do katechizmu nieprawdę. Albo też można pomyśleć, że czas przestać przejmować się nauką Kościoła obracającą się jak kurek na kościele.

 Czas Garwolina informował o relacjach Anneke Lucas, która została jako siedmioletnia dziewczynka ofiarowana przez matkę sieci pedofilów, i którą zmanipulowano i poprowadzono do zabicia jednorocznego dziecka jako ofiary dla demonów. Opowiadała, że jednym z jej dwustu partnerów seksualnych był Dawid Rockefeller. Relacje Anneke Lucas stały się wiarygodne po opublikowaniu akt Epsteina z których wynika także i to, że ciała rytualnych ofiar były jedzone przez uczestników sieci Zła. Co jeszcze musiałoby się wydarzyć, żeby fanatyczny abolicjonista zmienił zdanie?

 Wobec tego stwierdzenie Leona, że kara śmierci godzi w godność i nienaruszalność osoby ludzkiej – chodzi tu o … godność mordercy! – jest niewiarygodna, bo to ofiara została potraktowana niegodnie. Zupełne zniesienie kary śmierci jest gwarancją bezkarności za służbę Złemu, śmiejącemu się z „milczenia krzywdzonych owiec”. Tymczasem godność mordercy wymaga właśnie tego, żeby jako człowieka wolnego i odpowiedzialnego, skazać go za najgorsze wielokrotne morderstwo bez skruchy na karę śmierci, a nie pobłażać mu z a w s z e jako domniemanemu debilowi, który w więzieniu zmądrzeje.

 Współczucie wyłącznie dla mordercy może być efektem lewicowego rozumienia świata, według którego za zło postępku odpowiada nie złoczyńca o wolnej woli, ale społeczeństwo które z niego złoczyńcę uczyniło. Takie myślenie podważa sens używania pojęcia grzechu, więc i Odkupienia. Lewicowe rozumienie nie falsyfikuje tradycyjnego klasycznego rozumienia, tylko – po zderzeniu z zastosowaniem w praktyce – samo obnaża swój obłęd. No bo co? Wypłacać mordercom odszkodowania za to, że zamordowali?

*

 Również stwierdzenie, że w karze za morderstwo chodzi o ochronę postronnych obywateli jest wyznaniem wiary w organizm społeczeństwa-boga dla którego jego ledwie jedna zabita komórka – tzn. zabita ofiara – już nie istnieje, więc o niej się nie mówi, tak jak nie dba się o obcięte paznokcie. Dba się o dobro wspólne – a nie zniszczone życie indywidualne.

 Żeby ułożyć sobie w wyobraźni dobre tory do rozumienia tej sprawy trzeba sobie przypomnieć wiedzę z czasu pierwszej komunii. Właścicielem każdej duszy jest – mówiąc po indiańsku – Wielki Duch, a nie „społeczeństwo”. Pojęcie „społeczeństwo” to taka hipostaza, taki skrót pojęciowy oznaczający tu wielu ludzi postronnych wobec zabicia prawdziwego człowieka przez innego prawdziwego człowieka. Nie należy wierzyć, że społeczeństwo jest zintegrowaną realną istotą, która cokolwiek wie, myśli, i o czymkolwiek odpowiedzialnie decyduje.

 Mówiąc językiem przykładu: Załóżmy, że zdrowy psychicznie Babacki zabił panią Abacką, a obrońca Babackiego mówi Sędziemu, że trzeba go jednak wypuścić, bo sąsiedzi Cabacki, Dabacki i Ebacki są za wypuszczeniem Babackiego i nie boją się, że ich zabije. Ależ im nic do tego!

 I niechże owdowiały Abacki nie poddaje się praniu mózgu i nie odpuszcza Babackiemu śmierci żony! Niech nie gada przed kamerą, że o n mu odpuścił j e j śmierć! Czy można odpuszczać winę nie-swojemu winowajcy? To pachnie zamaskowanym tchórzostwem, a nie wielkodusznością. Czyż przed ewentualnym przebaczeniem złoczyńcy nie obowiązuje skrucha?

 Podsumujmy ten wątek ekumenicznie. Społeczeństwu nic do tego, jak Sędzia osądzi sprawę w imieniu bogini Temidy, córki Wielkiego Ducha. Nadludzkiej siły stwórczej świata i jego prawa.

  Czy ateistyczny prawnik również powinien stosować te pojęcia przy ocenie sytuacji?

  Pewien fizyk do napisania wzoru matematycznego tłumaczącego badany fenomen mikroświata zastosował liczbę, której sam nie rozumiał, która przekraczała granicę jego wyobraźni. To liczba „pierwiastek kwadratowy z minus jeden”. I okazało się, że taki wzór dobrze opisuje badany fenomen – eksperymenty potwierdziły trafność wzoru.

 Tak też powinien postąpić taki prawnik – zastosować w pracy pojęcie Boga i sprawiedliwości, co każdemu i n d y w i d u a l n i e oddaje co jego. Wtedy otrzyma poprawne rozwiązanie.

*

 Sądy i więzienia nie są zasadniczo rzecz biorąc izolatkami i lecznicami (dlatego w słowniku oznaczają je inne słowa), lecz zakładami kary jaka ma być odpłatą za zło, a także nie są zabezpieczaniem ludzi, którzy przeżyli postronnie mord, i zazwyczaj których to morderstwo nic nie obchodzi.

 

 Papież Leon nie wspomina o zabitej ofierze i karze za to, jakby sprawiedliwość nie była jej należna.

 Stwierdzenie, że we współczesnym świecie są funkcjonalne więzienia i pieniądze na utrzymanie więźnia na dożywociu więc można już znieść karę śmierci wygląda analogicznie do postulatu zniesienia nakazu cnoty małżeńskiej po wynalezieniu antybiotyków jakie leczą choroby weneryczne i po wyprodukowaniu środków antykoncepcyjnych, „dzięki którym teraz każdy z każdym może”.

 To błędne diagnozy sensu tych norm i złe wnioski z nich. Nowoczesna mentalność inżyniersko-menedżerska uznaje, że znajdzie się „tanie i łatwe lekarstwo na każdy ból głowy”, a tragizm istnienia i nierozwiązywalne dylematy przezwyciężone zostaną przez sytość i sprytne psychologiczne pocieszenie. Zniesienie kary śmierci? Niech mordercy przestaną zabijać, to nie będzie kary śmierci. Najłatwiej powiedzieć: „Znosimy karę śmierci i po problemie.” To kiepski żart.

 Skazani na śmierć mają czas do momentu rozpatrzenia apelacji i uprawomocnienia wyroku poprawić się, osobiście prosić o łaskę i pożegnać się. Do odkupienia nie trzeba dziesięcioleci medytacji i samodoskonalenia duchowego w więzieniu tylko zawierzenia Zbawicielowi.

 

 Katolicy niezbyt bystrzy mogą uznać „zmianę prawdy” o karze śmierci, ale samej prawdzie to nie szkodzi.

 Kto nie docenia powagi kwestii kary śmierci powinien jednak zrozumieć, że sposób myślenia, który doprowadził do jej zniesienia, rozumienia każdego zamordowanego człowieka jako wymiennej komórki organizmu społecznego a nie nietykalnej indywidualnej świętości, otwiera drzwi wielkiemu złu.

 AD

gospodarz strony Andrzej Dobrowolski