18 września 1944 – koniec tysiącletniej elity
18 września 1944 narzucony Polsce rząd PKWN – w sposób sprzeczny z własnym manifestem z 22 lipca tegoż roku gwarantującym zachowanie własności rolnej do 50 hektarów – nakazał wysiedlenie z 50 tysięcy dworków, dworów i pałaców rodzin szlacheckich, c a ł k o w i t ą konfiskatę utrzymujących ich dóbr i zakaz ich odwiedzin rodzimych powiatów.
Rodziny szlacheckie zostały przez książąt i królów piastowskich wyposażone w duże majątki ziemskie, by dźwignąć ciężar edukacji wojskowej, wyposażenie rycerza czy szlachcica i jego żołnierzy i stawianie się na wezwanie do wojny. Racją posiadania dóbr nie był więc wyzysk człowieka przez człowieka (to marksistowskie kłamstwo), ale życie obrońców płacących krwią synów za obronę kraju.
Ludzka zawiść i głupota sprawiły, że jedna trzecia ludu uwierzyła w uzasadnienie PKWN. O ile można zrozumieć niektórych – np. pracowników najemnych w majątkach którzy żyli bardzo biednie, a którym nowa władza darowała zabrane dobra i zafundowała edukację dzieci, miejsce we władzach, awans materialny tak jak opisał to Czesław Miłosz w Zdobyciu władzy – o tyle postawa wielu względnie dostatnich ludzi, którzy skorzystali na tej grabieży była nikczemnością. („Ręce za lud walczące sam lud poobcina” pisał sto lat wcześniej Adam Mickiewicz.)
Względna jedność narodu jaka wytrzymała próbę okupacji niemieckiej teraz pękła.
Skonfiskowane siedziby były pokazowo a bezsensownie adaptowane na potrzeby społeczne i uległy dewastacji.
Miejsce naszej chrześcijańskiej elity zajęła rewolucyjna żydokomuna, jak określił to Paweł Śpiewak. O to chodziło.
AD
Użyte w balladzie Kaczmarskiego określenia „fornale, parobki, raby” są sarkastycznymi określeniami szlachty, która pojmowała swoje dziedziny majątkowe po polsku jako świętą służbę daną od Boga, a nie po żydowsku jako kapitał bazowy swego interesu.
gospodarz strony Andrzej Dobrowolski