O dobrej hipokryzji

 Hipokryzja, czyli obłuda, to ukrywanie prawdy. Jest złem jeśli służy oszustwu i manipulacji, ale jeśli chroni ludzi przed informacjami jakie niosłyby destrukcję ich psychiki i zaburzenie rozumienia życia – jest czymś dobrym.

 Prawdę o tragicznych aspektach istnienia ukrywa się przed wzrastającymi dziećmi, aby wzmocniły się wewnętrznie i dojrzały przed zapoznaniem zła albo brzydoty.

 Obyczajowość społeczna również stanowi, że o pewnych grzechach nie należy mówić publicznie. Dzięki temu grzech szkodzi tylko grzesznikowi, który nie jest w stanie powstrzymać się od grzechu, ale nie szkodzi złym przykładem ludziom. To jest dobra hipokryzja.

 Prawica akceptuje istnienie dobrej hipokryzji, bo rozumiejąc, że człowiek zawsze będzie grzeszny, dobra hipokryzja zapobiega rozpowszechnieniu grzesznych uczynków jako rzeczy miłych i nieszkodliwych (na krótką metę!).

 Lewica nie akceptuje hipokryzji i dlatego wobec słabości ludzkiej niezdolnej do całkowitego powstrzymania się od zła musi raczej uchylić pojęcie grzechu jako niepotrzebne zmyślenie, niż uznać, że wielotysiącletnia, sprawdzona doświadczalnie kultura trafnie ocenia pozornie nieszkodliwe sprawy ludzkie, skłaniając ludzi – jeśli już grzeszą – do ukrywania przed ludźmi własnej słabości („ – Nie przy ludziach!”).

 Żyjemy w czasie bez dobrej hipokryzji. Harde dziwy opowiadają w massmediach o ekstazach orgazmów, homoseksualiści zachęcają do poznania i przyjęcia swych bezpłodnych uciech. Przeciw hipokryzji wypowiada się również nowoczesna psychologia, co źle świadczy nie o hipokryzji tylko o nowoczesnej psychologii. Największe dzienniki polskie nazywają w swych tekstach partnerów homoseksualisty mężem, dekonstruując w wyobraźni ludzkiej pojęcie identyfikujące nienormalność biologiczną i kulturową.

 AD

 Katarzyna Karpowicz z Krakowa w swych obrazach odwołuje się do metafor filmowych Michała Anioła Antonioniego takich jak zaćmienie Słońca.

Bohater „Powiększenia” przed słynnym Czarnym Kwadratem, w który reżyser wpisał rozświetlający reflektor.