Swobodne zastosowanie wyobrażeń granic Polski przez Niemcy i Rosję.

 W latach 1939-41 Niemcy zajęły całość terytorium przedwojennej Polski i określiły granice Generalnego Gubernatorstwa dla ludności polskiej tak, że zawierało ono jedną trzecią Mazowsza, Lubelszczyznę, Kielecczyznę, województwo krakowskie (95 000 km2); a po 1941 także województwa lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie (co dało w sumie 145 000 km2). Nie było w nim nie tylko Gniezna, Poznania, Gdyni, Kalisza, ale nawet Łodzi, Płocka, Ciechanowa i Białegostoku!

 W roku 1945 ZSRR (Imperium Rosyjskie) stworzyło Polskę w dzisiejszych naszych granicach (312 000 km2), niestety bez Lwowa (55% ludności polskiej, 20% ukraińskiej).

 Co ważne, i jedna i druga decyzja nie była doraźnym pomysłem Hitlera i Stalina, ale bazowały one na ugruntowanej wiedzy strategicznej swoich państw bazowych.

 Generalna Gubernia miała kształt podobny do projektowanego w Berlinie w XIX wieku Królestwa Polskiego, jakie miało powstać po wygranej przez Niemcy I Wojnie Światowej.

 Plany Polski w granicach przybliżonych do dzisiejszych (bez Dolnego Śląska, ale z Królewcem) zostały stworzone w rosyjskim sztabie generalnym w roku 1910, jako plan do realizacji po wygranej z Niemcami w I Wojnie Światowej.

 AD